خانهدارواسپیره
دارو

اسپیره

بررسی اجمالی بالینی

نحوه استفاده

اسپیره برای سرماخوردگی، مشکلات تنفسی، سوهاضمه اسیدی، زخم معده، آرتروز و روماتیسم، بیماری های پوستی و اسهال استفاده شده است.

میزان مصرف

قسمت گل گیاه دوزهای ۲٫۵ تا ۳٫۵ گرم در روز وقسمت معمولی گیاه ۴ تا ۵ گرم در نظر گرفته می شود. با این حال، هیچ آزمایش بالینی از ایمنی یا اثربخشی این دوزها ارائه نشده. یک چای ممکن است از ۴ تا ۶ گرم گیاه خشک تهیه شود و ۳ بار در روز مصرف شود.

موارد منع مصرف

بیماران با حساسیت به سالیسیلات یا سولفیت. در بیماران مبتلا به آسم با احتیاط مصرف شود.

بارداری / شیردهی

عوارض جانبی مستند مضرات استفاده از اسپیره در شرایط آزمایشگاهی مشاهده شده است. از استفاده در دوران بارداری و شیردهی خودداری کنید.

فعل و انفعالات

از آنجا که اسپیره حاوی سالیسیلات است، در صورت استفاده با داروهای ضد پلاکت یا ضد انعقاد خون، داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAID) یا داروهای جایگزین با خاصیت ضد پلاکتی، ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهد.

خانواده علمی

    گل سرخ

گیاه شناسی

اسپیره بوته ای علفی و چند ساله است که تا  ارتفاع ۲ متر رشد می کند. این گیاه بومی اروپا است، اما در آمریکای شمالی نیز رشد می کند و خاک مرطوب  را ترجیح می دهد. ساقه قائم به شکل مرمر، قرمز و توخالی است و گیاه دارای ۳ تا ۹ جفت برگ دندانه دار به رنگ سبز تیره است. گلهای زینتی و معطر اسپیرای کرمی و سفید زرد با ۵ گلبرگ است. طول این گلها ۵ میلی متر است و عطر و بوی آن یادآور روغن گیاه سبز است. این محصول دارویی شامل گلبرگ های گل و تعدادی جوانه باز نشده است.

تاریخچه

در سال ۱۵۹۷ ، جان جرارد ، گیاه شناس اظهار داشت که بوی اسپیره “حواس را خوش می کند”. در سال ۱۶۵۲ ، پزشک انگلیسی Nicholas Culpeper درباره اثرات درمانی گیاه بر معده نوشت. در سال ۱۶۸۲ از اسپیره به عنوان یک گیاه هلندی نام برد. در هلند ، این گیاه filipendula نامیده می شد ، در حالی که در بقیه اروپا ، گیاه spiraea شناخته می شد.

ملکه الیزابت اول آپارتمانهای خود را با اسپیره زینت داد. از این گلها برای طعم دادن به مشروبات الکلی در انگلیس و کشورهای اسکاندیناوی استفاده می شد. در قرون وسطی، اسپیره به “meadwort” معروف بود زیرا از آن برای طعم دادن به مید، نوشیدنی الکلی که با تخمیر عسل و آب میوه درست می شد، استفاده می شد.

در سال ۱۸۳۸، اسید سالیسیلیک از گیاه جدا شد و در دهه ۱۸۹۰، ابتدا برای تولید آسپرین سنتز شد. کلمه “آسپرین” بر اساس نام علمی سابق اسپیره Spiraea گرفته شده است.

از این گیاه در طب عامیانه برای سرطان ، تومور و روماتیسم و ​​به عنوان ادرار آور استفاده می شد. امروزه از آن به عنوان داروی هضم، به عنوان درمان حمایتی برای سرماخوردگی، بی حسی نسبت به درد و سایر موارد استفاده می شود.

علم شیمی

فلاونوئیدهای موجود در اسپیره شامل فلاونول گلیکوزیدهای روتین، هایپرین و اسپیرئوزید است. اسپیرائوزید در گلهای گیاه مورد ارزیابی قرار گرفته است. گلیکوزید اسپیرایئین (کوئریتین گلیکوزید و سالیسیلآلدئید پریمروزاید) وجود دارد، و همچنین گلیکوزیدهای فنلی از جمله گولترین این یک گلیکوزید فنلی است که از گلهای اسپیره گزارش شده است.

کوئرستین و مشتقات کامپرول نیز در گیاه یافت شده است. و هایپروزاید در درجه اول در برگها و ساقه ها وجود دارد. گزارشی در مورد ۷ فلاونوئید جدا شده از گل ، میوه ، برگ و ساقه اسپیره موجود است. ترکیبات موجود در اسپیره شامل ۱۰٪ تا ۲۰٪ استرهای اسید هگزاهیدروکسی دیفینیک گلوکز و تانن است. یک گزارش نشان داد که مقدار تانن در مقایسه با سایر موارد زیاد است.

گونه های گل رز. روغن اساسی حاوی سالیسیلآلدئید (۷۵٪) و همچنین فنیل اتیل الکل، بنزیل الکل، آنیسالدئید، متیل سالیسیلات، سالیسین، گالترین، اسپیرائین، اسپیرایوزید، هلیوتروپین، فنیل استات و وانیلین است. سالیسیلات موجود در گیاه شامل سالیسیلیک آلدئید، سالیسیلیک اسید، سالیسیین، متیل سالیسیلات و غیره است.

کروماتوگرافی مایع با عملکرد بالا و روش کروماتوگرافی لایه نازک برای سالیسیلات اسپیره ایجاد شده است. گلهای اسپیره حاوی هپارین است که به پروتئین های گیاه متصل شده و تشکیل می شود یک کمپلکس. هپارین جدا شده از اسپیره شباهت زیادی به هپارین از نظر حیوانی دارد. سایر ترکیبات موجود در اسپیره شامل موسیلاژ، کربوهیدرات ها، اسید اسکوربیک، قندها و مواد معدنی است.

موارد استفاده و داروسازی

سرماخوردگی

اسپیره برای درمان حمایتی در سرماخوردگی استفاده می شود ، احتمالاً به دلیل اقدامات ضد درد ، ضد التهاب و تب بر آن است.

از ریشه ها برای درمان علائم تنفسی مانند گرفتگی صدا، سرفه و خس خس سینه استفاده شده است.

داده های حیوانات

هیچ اطلاعات حیوانی در مورد استفاده از اسپیره برای درمان سرماخوردگی وجود ندارد.

داده های بالینی

هیچ اطلاعات بالینی در مورد استفاده از اسپیره برای درمان سرماخوردگی وجود ندارد.

زخم

این گیاه به عنوان داروی گوارشی برای سو هاضمه اسید یا زخم معده استفاده می شود. این ماده ضمن تأمین فواید ضد التهابی سالیسیلات ها از پوشش داخلی معده محافظت می کند.

داده های حیوانات

کاهش عملکرد زخم در موش صحرایی ثبت شده است ، که باعث بهبودی زخم های مزمن ناشی از آن و جلوگیری از ضایعات ناشی از استیل سالیسیلیک اسید در معده می شود.

با این حال ، گزارش شده است که اسپیره باعث تقویت خواص زخم در حیوانات می شود.

داده های بالینی

هیچ اطلاعات بالینی در مورد استفاده از اسپیره برای درمان زخم وجود ندارد.

آرتروز / روماتیسم

اسپیره ممکن است ب باشد

اسپیرا همچنین می تواند باعث بهبود وضعیت اتصال مفصلی شود. در طب عامیانه ، اسپیره به عنوان درمانی برای روماتیسم و ​​آرتروز مورد استفاده قرار گرفت.

داده های حیوانات

هیچ اطلاعات حیوانی در مورد استفاده از اسپیره برای درمان آرتروز / روماتیسم وجود ندارد.

داده های بالینی

هیچ اطلاعات بالینی در مورد استفاده از اسپیره برای درمان آرتروز / روماتیسم وجود ندارد.

آنتی اکسیدان

عصاره های آبی و اتانولی قسمت های بالای زمین اسپیره دارای فعالیت آنتی اکسیدانی بودند.

داده های حیوانات

در یک مدل موش ، ۱۰۰ میلی گرم در کیلوگرم عصاره اسپیره که به مدت ۵ روز به صورت داخل معده داده می شود دارای خواص آنتی اکسیدانی و همچنین اثرات محافظت کبدی است. عصاره در ۷۰٪ اتانول بیشترین اثرات قوی را با کمترین سمیت داشت.

داده های بالینی

هیچ داده بالینی در مورد استفاده از اسپیره برای خواص آنتی اکسیدانی آن وجود ندارد.

اثرات باکتریوستاتیک

فعالیت باکتریوستاتیک از عصاره گل اسپیره شامل اقداماتی علیه استافیلوکوکوس اورئوس ، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس ، اشرشیاکلی ، پروتئوس ولگاریس و سودوموناس آئروژینوزا است.

اسید سالیسیلیک موجود در گیاه ضدعفونی کننده شناخته شده ای است که برای درمان بیماری هایی مانند بیماری های پوستی استفاده می شود. اسپیره همچنین یک ضدعفونی کننده ادرار است یک مطالعه دیگر نشان داد اسپیره از رشد هلیکوباکتر پیلوری جلوگیری می کند.

داده های حیوانات

هیچ اطلاعات حیوانی در مورد استفاده از اسپیره برای درمان عفونت های باکتریایی وجود ندارد.

داده های بالینی

هیچ اطلاعات بالینی در مورد استفاده از اسپیره برای درمان عفونت های باکتریایی وجود ندارد.

مقدار مصرف

دوزهای ۲٫۵ تا ۳٫۵ گرم در روز گل و ۴ تا ۵ گرم گیاه معمولی در نظر گرفته می شود. با این حال ، هیچ آزمایش بالینی از ایمنی یا اثربخشی این دوزها پشتیبانی نمی کند.

فعل و انفعالات

از آنجا که اسپیره حاوی سالیسیلات است ، در صورت مصرف همزمان با داروهای ضد پلاکت یا داروهای ضد انعقاد خون ، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی یا داروهای گیاهی با خاصیت ضد پلاکتی ، ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهد.

عوارض جانبی

اسپیره احتمالاً باعث خونریزی دستگاه گوارش می شود. گزارش موردی یک پسر ۴ ساله را توصیف می کند که با شوک هیپوولمیک ناشی از خونریزی شدید دستگاه گوارش بستری شده است. او مدفوع تیره با قسمت هایی از هماتمزیس یک روز قبل از پذیرش در بیمارستان تجربه کرد. یافته های حاصل از مری، فسق هیاتوس، فرسایش و زخم مری تحتانی و فرسایش کوچک اثنی عشر نشان داد. دو روز قبل از بستری شدن، وی یک شربت گیاهی حاوی اسپیره همراه با چند گیاه دیگر برای سرماخوردگی خفیف دریافت کرد و از همان شب خونریزی در بدن او شروع شد. کودک پس از قطع محصول بهبود یافت.

گزارش مورد دیگر سگی مکملی حاوی اسپیره و بید را خورد. سپس دچار ضعف حاد، هماتمزیس، ملنا، درد شکمی دردناک و غشای مخاطی رنگ پریده شد. حدس زده شد که این مکمل دلیل خونریزی دستگاه گوارش سگ است.

سم شناسی

سازمان غذا و داروی ایالات متحده این گیاه را به عنوان گیاه غیر ایمن طبقه بندی کرده است. به دلیل مشخصات سمی سالیسیلات ها احتیاط کنید. متیل سالیسیلات می تواند از طریق پوست جذب شود و منجر به مرگ و میر، به ویژه در کودکان شود. برونکوسپاسم در این گیاه وجود دارد، بنابراین ، در بیماران مبتلا به آسم با احتیاط استفاده شود.

دیدگاه بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به خبرنامه طب سنتی به پیوندید

گیاهان شفا بخش و جادویی
خبرها رو روزانه دریافت کنید!

با عضویت توی خبرنامه از جدیدترین و به روز ترین اطلاعات طب سنتی خبردار شوید.

خانه
0 علاقه مندی ها
حساب من
دسته بندی ها